Mijn naam is

Tara Esra Feijt

Dit leven wil geleefd worden

Niet bedacht, niet gepland en niet van een afstandje bekeken.

Maar echt – van binnenuit.

Met Adem met Tara begeleid ik mensen die voelen dat er meer te leven is, maar niet altijd weten hoe of waar te beginnen. Op deze pagina ontmoet je mij – als mens én als begeleider.

Ontmoeting

Ik geloof dat dit leven een avontuur is. Niet altijd licht, niet altijd makkelijk, maar wel één dat ervaren wil worden. Toch raken we onszelf vaak kwijt op het moment dat het spannend wordt. Wanneer we twijfelen, het niet weten of voelen dat er iets in ons leeft waar we eigenlijk voor zouden willen gaan – maar niet durven.

Juist daar geloof ik in ontmoeting. In iemand die naast je blijft staan. Die ziet waar jij jezelf misschien (onbewust) verlaat en je uitnodigt om te blijven. Bij jezelf. In dit leven.

Even over mij

Ik hou van bergen en van de zee. Van een wandelpauze in de duinen en van lange bergtochten op mijn wandelschoenen. Ik ren graag, en ik zit net zo lief stil. Ik hou van yoga en van flink zweten tijdens een kettlebelltraining.

Ik word blij van een volle tas groenten van de bio-markt, en ik kan ook genieten van misselijk zijn na de kaasfondue. Ik hou van rummikub en niet van teamsport. Ik geniet van een gezichtsbehandeling én van verwilderd op pad gaan in mijn camper.

Ik hou van dichtbij huis en van ver weg. Van Spaans – de taal – en van mannen die Spaans spreken.

En boven alles hou ik van ademen. Echt ademen. Helemaal aanwezig zijn in het moment. Genieten.

Ademwerk heeft hierin voor mij veel veranderd – het bracht me steeds weer terug in mijn lichaam, in het moment, en dichter bij mezelf.

Waar ik vandaan kom

Lange tijd leefde ik mijn leven zonder er echt in te stappen. Het leven overkwam me. Ik zei vaak ja, zonder stil te staan bij wat ik zelf voelde, wilde of nodig had. Mijn aandacht ging vanzelf naar de wereld om me heen, naar anderen, naar wat zij prettig vonden.

Er waren periodes waarin ik verdoofd was. Waarin ik het simpelweg niet wist. Wat ik leuk vond, wat ik belangrijk vond, wie ik eigenlijk was – ik had geen idee. Steeds vaker merkte ik hoe ik bevroor wanneer ik echt zelf een keuze mocht maken.

De beweging naar binnen begon met het serieus nemen van dat niet-weten. Met blijven bij mijn gevoel en mijn ervaring. Met mezelf – in contact met anderen.

Het lichaam en de adem

In diezelfde tijd werkte ik als fysiotherapeut. Ik zag mensen met pijnklachten die zo snel mogelijk van het ongemak af wilden. Fixen, oplossen, doorgaan. En ik herkende die beweging. De neiging om weg te gaan van wat schuurt of pijn doet.

Mijn eerste ademsessie bracht hierin een keerpunt. In een grote groep, op een open veld, ervaarde ik ineens hoe het voelde om echt ruimte in te nemen. Om hier te mogen zijn. Niet door het te begrijpen met mijn hoofd, maar door het te voelen in mijn lichaam.

Vanaf dat moment begon mijn werk te verschuiven. Niet weg van mijn achtergrond, maar er juist dieper in verankerd.

Waar ik nu sta

In alles wat ik doe is het lichaam de ingang. De adem. Het hier en nu. Ik schrik niet van twijfel, van stiltes of van dat wat liever verborgen blijft. Ik zie vaak waar iemand zichzelf verlaat – en ik benoem dat. Zacht, helder en recht door zee.

Niet om je te veranderen, maar om je uit te nodigen terug te komen. Naar jezelf. Naar jouw leven.

Een uitnodiging

Als je dit leest en iets in jou voelt: ja… hoe leef ík eigenlijk mijn leven? Weet dan dat je welkom bent. In één-op-één begeleiding of in een groep.

Niet om beter te worden, maar om voller te leven. Om dit leven – dat van jou – echt aan te gaan.